Njörðr á þá konu, er Skaði heitir, dóttir Þjaza jötuns. Skaði vill hafa bústað þann, er átt hafði faðir hennar, þat er á fjöllum nökkurum, þar sem heitir Þrymheimr, en Njörðr vill vera nær sæ. Þau sættust á þat, at þau skyldu vera níu nætr í Þrymheimi, en þá aðrar þrjár at Nóatúnum. En er Njörðr kom aptr til Nóatúna af fjallinu, þá kvað hann þetta:

Leið erumk fjöll,
varka ek lengi á,
nætr einar níu;
ulfa þytr
mér þótti illr vera
hjá söngvi svana.

Þá kvað Skaði þetta:

Sofa ek né máttak
sævar beðjum á
fugls jarmi fyrir;
sá mik vekr,
er af víði kemr,
morgun hverjan már.

Njörðr has to wife the woman called Skaði, daughter of Þjazi the giant. Skaði would fain dwell in the abode which her father had had, which is on certain mountains, in the place called Þrymheimr; but Njörðr would be near the sea. They made a compact on these terms: they should be nine nights in Þrymheimr, but the second nine at Nóatún*. But when Njörðr came down from the mountain back to Nóatún, he sang this lay:

Loath were the hills to me,
I was not long in them,
nights only nine;
to me the wailing of wolves
seemed ill,
after the song of swans.

Then Skaði sang this:

Sleep could I never
on the sea-beds,
for the wailing of waterfowl;
he wakens me,
who comes from the deep -
the sea-mew every morn.