07-09-2014, 01:35
Cela fait un moment (litote) que je ne suis pas venu ici... Bon, je me sens un peu comme Noodles revenant à New York dans Once upon a time in America...
Voilà un petit exercice que j'ai commencé il y a peu. Le début d'un poème de Bilbo que vous connaissez tous dans la langue des troubadours...
Le choix de l'octosyllabe, même non rimé, m'a obligé à quelques approximations, mais je ne désespère pas d'améliorer tout ça.
[citation]Eärendil èra un marin
Que demorava en Arvernien
Bastiguèt un vaissèl de fust
En Nimbrethil per viatjar ;
Tissèt sas vèlas d’argent viu,
D’argent foguèron sos fanals
Sa proa escaprada en un cigne,
Lutz espandida en sas bandièras.
Ambe l’armor dels reis ancians
E d’anèls cadenats s’armèt ;
Targa trelusenta de runas
Per lo servar de nafraduras
L’arc seu, d’una bana de drac
Sas flèchas, faitas dins l’ebèn
D’argent fargat son aubèrcon
Son estug, el, de calcedònia ;
Son espasa d’acièr, valenta,
E son naut èlm d’adamantita,
Una ploma d’agla al cimièr,
E sus son pitre, una esmerauda.
Delai de Luna, jos las estèlas
Landrèt lonh de las ribas nòrd
Perdut sus de camins trevats
Delai de las terras mortalas
Del cruissir del grand glaç sarrat
Suls tucs gelats, l’ombra espandida
Calor d’inferns, desèrts cremants,
Los daissèt lèu, vagant encara,
Perdut sus d’aigas sens estèlas
Puèi venguèt a la Nuèit del Voide,
E passèt, sens vèire pas cap
De riba ni del lum cercat.
Vents de furor lo tirèron :
Òrb, dins l’escruma fugiguèt
Del ponent al levant, sens tòca,
Sol, vèrs son país s’afanèt.[/citation]
Voilà un petit exercice que j'ai commencé il y a peu. Le début d'un poème de Bilbo que vous connaissez tous dans la langue des troubadours...
Le choix de l'octosyllabe, même non rimé, m'a obligé à quelques approximations, mais je ne désespère pas d'améliorer tout ça.
[citation]Eärendil èra un marin
Que demorava en Arvernien
Bastiguèt un vaissèl de fust
En Nimbrethil per viatjar ;
Tissèt sas vèlas d’argent viu,
D’argent foguèron sos fanals
Sa proa escaprada en un cigne,
Lutz espandida en sas bandièras.
Ambe l’armor dels reis ancians
E d’anèls cadenats s’armèt ;
Targa trelusenta de runas
Per lo servar de nafraduras
L’arc seu, d’una bana de drac
Sas flèchas, faitas dins l’ebèn
D’argent fargat son aubèrcon
Son estug, el, de calcedònia ;
Son espasa d’acièr, valenta,
E son naut èlm d’adamantita,
Una ploma d’agla al cimièr,
E sus son pitre, una esmerauda.
Delai de Luna, jos las estèlas
Landrèt lonh de las ribas nòrd
Perdut sus de camins trevats
Delai de las terras mortalas
Del cruissir del grand glaç sarrat
Suls tucs gelats, l’ombra espandida
Calor d’inferns, desèrts cremants,
Los daissèt lèu, vagant encara,
Perdut sus d’aigas sens estèlas
Puèi venguèt a la Nuèit del Voide,
E passèt, sens vèire pas cap
De riba ni del lum cercat.
Vents de furor lo tirèron :
Òrb, dins l’escruma fugiguèt
Del ponent al levant, sens tòca,
Sol, vèrs son país s’afanèt.[/citation]